
पोखरा । नेपाली कांग्रेसको संगठनात्मक गतिविधि, नेतृत्वको कार्यशैली र आमकार्यकर्तासँगको सम्बन्धलाई लिएर पार्टीभित्रै असन्तुष्टिका स्वर सुनिन थालेका छन्। पार्टी सुधारको बहस चलिरहेका बेला नेपाली कांग्रेसका महासमिति सदस्य तथा नेपाल विद्यार्थी संघ कास्कीका पूर्वअध्यक्ष पूर्ण तिमिल्सिनाले सामाजिक सञ्जालमार्फत पार्टीको वर्तमान गतिविधिमाथि गम्भीर प्रश्न उठाएका छन्।
जनसम्पर्क समिति बेल्जियमका पूर्वसभापतिसमेत रहेका तिमिल्सिनाले कांग्रेसका कार्यक्रमहरू अझै पनि जनतासँग जोडिनेभन्दा नेताको स्वागत, सम्मान, आसनग्रहण र लामो भाषणमै सीमित भइरहेको आशय व्यक्त गरेका छन्।
उनको फेसबुक पोस्टमा कांग्रेसको वर्तमान राजनीतिक संस्कारप्रति व्यंग्य र पार्टीको भविष्यप्रति गहिरो चिन्ता झल्किन्छ।
तिमिल्सिनाले लेखेका छन्, कांग्रेसका कार्यक्रमहरूको प्रकृति हेर्दा पार्टी अझै पनि जनतासँग जोडिने स्पष्ट बाटोमा देखिँदैन। महँगा गाडी लिएर विमानस्थल पुग्ने, नेता आएपछि स्वागत गर्ने, गाडीमा राखेर कार्यक्रमस्थल पुर्याउने, खादा–माला लगाउने र मञ्चमा कुर्सी नपुगेर थप कुर्सी राख्दै आसनग्रहण गराउने प्रवृत्तिले कांग्रेसको वास्तविक संगठनात्मक अवस्था झल्काउन नसक्ने उनको आशय छ।
कार्यक्रममा चार–पाँच घण्टासम्म दर्जनौँ नेताले भाषण गर्ने, त्यसपछि नेता पुनः महँगो गाडी चढेर अर्को गन्तव्यतर्फ लाग्ने र कार्यक्रमको चक्र अर्को दिन पनि त्यसैगरी चलिरहने प्रवृत्तिमाथि उनले प्रश्न उठाएका छन्।
‘खोइ किसुनजीको सादगी, गणेशमानजीको त्याग ?’
तिमिल्सिनाको पोस्टको सबैभन्दा भावनात्मक पक्ष कांग्रेसको ऐतिहासिक आदर्श र वर्तमान नेतृत्वको कार्यशैलीबीच उनले गरेको तुलना हो।
उनले प्रश्न गरेका छन्– सुधारिएको कांग्रेसमा कतै किसुनजीजस्तो सादा जीवन बिताउने नेता छन् ? गणेशमान सिंहजस्तो त्याग गर्ने कोही छन् ? शैलजा आचार्यजस्तो राजनीतिक निष्ठा देखाउने कोही छन् ? प्रधानमन्त्री हुँदा पनि जनताको घरमा सुत्न सक्ने सुशील कोइरालाजस्तो सादगी अपनाउने कोही छन् ? प्रदीप गिरिजस्तो विचार र वैचारिक बहसलाई प्राथमिकता दिने कोही देखिन्छन् ?
यी प्रश्नमार्फत उनले कांग्रेसले आफ्ना ऐतिहासिक नेताहरूको राजनीतिक संस्कार, त्याग, सादगी र वैचारिक विरासतलाई कति आत्मसात् गरिरहेको छ भन्ने बहस उठाएका छन्।
‘पार्टीमा न इलम छ, न त्याग, न कार्यकर्ताको खोजी’
तिमिल्सिनाले कांग्रेसको समस्या केवल नेताहरूको विलासी जीवनशैलीमा मात्र सीमित नरहेको संकेत गरेका छन्। उनका अनुसार पार्टीले लामो समयदेखि संगठनमा योगदान दिएका, तर विभिन्न कारणले निराश भएर घर बसेका पुराना कार्यकर्तालाई सम्झाउने र पुनः पार्टीसँग जोड्ने प्रयाससमेत गरेको देखिँदैन।
नयाँ पुस्तालाई संगठनमा आकर्षित गर्ने ठोस अभियानको अभाव रहेको उनको चिन्ता छ।
उनले पार्टीको उत्पादन र आर्थिक गतिविधिसँग जनतालाई जोड्ने अभियान कहाँ छ ? पार्टीमा आबद्ध साथीहरूलाई सीप, उद्यम र रोजगारीसँग जोड्ने अभिमुखीकरण कार्यक्रम कहाँ छन् ? विदेशमा रहेका नेपालीलाई उनीहरूको अधिकार र मातृभूमिसँग जोड्न वास्तविक पहल कहाँ भइरहेको छ ? भन्दै प्रश्न गरेका छन्।
उनको आशयमा पार्टीको संगठन केवल सभा, सम्मेलन र भाषणले बलियो हुँदैन। कार्यकर्ताको जीवनस्तर, आर्थिक आत्मनिर्भरता, सीप विकास र सामाजिक सम्बन्धसँग पार्टी जोडिन आवश्यक छ।
‘नेता भेट्न महँगो गाडी चाहिने, कार्यकर्ता भने नेताकै पहुँचबाहिर !’
तिमिल्सिनाले नेताहरूको विलासी जीवनशैली र साधारण कार्यकर्ताले भोग्नुपरेको पहुँचको समस्यालाई पनि व्यंग्यात्मक रूपमा उठाएका छन्।
उनले महँगा गाडी चढ्ने नेतृत्व र पदविहीन तथा आर्थिक रूपमा कमजोर कार्यकर्ताबीच बढ्दो दूरीप्रति चिन्ता व्यक्त गरेका छन्।
नेता भेट्नसमेत पहुँच र हैसियत आवश्यक पर्ने अवस्था छ भने नयाँ पार्टी र सुधारिएको कांग्रेसबीचको भिन्नता के रह्यो भन्ने उनको प्रश्न छ।
उनले पार्टीमा लागेका साथीहरूको दुःख, संघर्ष र योगदानको मूल्यांकन हुनुपर्ने तथा संगठनलाई केवल पद, प्रतिष्ठा र नेताको वरिपरि घुम्ने संस्कारबाट बाहिर निकाल्नुपर्ने संकेत गरेका छन्।
कांग्रेस सुधारको बहस : भाषणभन्दा व्यवहारमा परिवर्तन कहिले ?
पूर्ण तिमिल्सिनाको यो अभिव्यक्ति एउटा सामाजिक सञ्जाल पोस्ट मात्र नभई कांग्रेसभित्र संगठनात्मक सुधार, नेतृत्वको जवाफदेहिता र कार्यकर्तासँगको सम्बन्धबारे उठिरहेको बहससँग जोडिएको देखिन्छ।
उनले उठाएका प्रश्नले कांग्रेसले आफ्ना ऐतिहासिक नेताहरूको आदर्शलाई व्यवहारमा उतार्न सकेको छ कि छैन, पुराना कार्यकर्ताको योगदानलाई कसरी सम्मान गरिरहेको छ र नयाँ पुस्तालाई पार्टीमा आकर्षित गर्न के गरिरहेको छ भन्ने विषयमा पुनर्विचार गर्नुपर्ने आवश्यकता औँल्याउँछन्।
राजनीतिक दलको शक्ति नेताको स्वागतमा उभिने भीड, मञ्चमा थपिने कुर्सी वा घण्टौँ लम्बिने भाषणबाट मात्र मापन हुँदैन। संगठनको वास्तविक शक्ति जनतासँगको सम्बन्ध, कार्यकर्ताको सम्मान, विचारको स्पष्टता र समाजमा देखिने कामबाट पनि मापन हुन्छ।
तिमिल्सिनाले उठाएको मूल प्रश्न यही हो– कांग्रेस साँच्चिकै बदलिन खोजेको हो भने परिवर्तन नेताको गाडी, स्वागत र मञ्चबाट सुरु हुन्छ कि जनताको घरदैलो, कार्यकर्ताको जीवन र पार्टीको वैचारिक संस्कारबाट ?
कांग्रेसको आगामी राजनीतिक यात्रामा यी प्रश्नहरूको जवाफ भाषणले होइन, नेतृत्वको व्यवहार र संगठनको कामले दिनुपर्नेछ।











