PokharaViews

युवराज खनाल । नेपाली काँग्रेस जस्तो ऐतिहासिक, लोकतान्त्रिक र जनआधारित पार्टीका लागि अहिलेको समय आत्ममन्थन र रूपान्तरणको हो—आन्तरिक कलह र गुटगत विभाजनमा अल्झिने होइन। भर्खर सम्पन्न निर्वाचनको परिणामले पार्टीभित्र गम्भीर प्रश्नहरू उठाएको छ: जनताले किन विश्वास घटाए? नेतृत्वले कहाँ चुक्यो? र अबको बाटो के हो? यी प्रश्नहरूको उत्तर खोज्दै अगाडि बढ्नु आजको अपरिहार्य आवश्यकता हो।

कुनै पनि पार्टीका लागि संगठनात्मक विभाजनभन्दा खतरनाक कुरा “मनको विभाजन” हो। नेतृत्व तहमा देखिने असमझदारी, फरक-फरक बैठक, र सार्वजनिक अभिव्यक्तिले कार्यकर्तामा निराशा र भ्रम सिर्जना गर्छ। कार्यकर्ताले नेतृत्वमा स्पष्टता र एकताको सन्देश खोजिरहेका छन्। व्यक्तिगत शक्ति प्रदर्शनभन्दा सामूहिक जिम्मेवारीलाई प्राथमिकता दिन सके मात्र पार्टी बलियो बन्छ।

कांग्रेसको मूल विचार—लोकतन्त्र, समाजवाद र समावेशीता—आजको परिवेशमा कसरी कार्यान्वयन गर्ने भन्ने स्पष्ट खाका आवश्यक छ। जनताले अब नाराभन्दा कार्ययोजना खोजिरहेका छन्। आर्थिक असमानता, रोजगारी, शिक्षा, स्वास्थ्यजस्ता विषयमा ठोस र व्यावहारिक नीति ल्याउन नसके विश्वास पुनःस्थापना कठिन हुनेछ।

राजनीतिमा नयाँ शक्तिहरूको उदय र प्रविधिमैत्री युवाको सक्रियताले पुराना दलहरूलाई चुनौती दिएको छ। कांग्रेसले परम्परागत आधार जोगाउँदै नयाँ पुस्तालाई आकर्षित गर्ने रणनीति बनाउनुपर्छ। पारदर्शिता, अवसर र सहभागिताको सुनिश्चितताले मात्र युवालाई जोड्न सकिन्छ।

“सबै दल उस्तै हुन्” भन्ने धारणा जनतामा गहिरिँदै गएको छ। यो धारणा तोड्न कांग्रेसले व्यवहारमै फरक देखाउनुपर्छ। भ्रष्टाचारमा संलग्न जो कोही भए पनि कारबाही हुने स्पष्ट सन्देश दिनु जरुरी छ। राजनीतिक संरक्षणको अन्त्य र विधिको शासनप्रति प्रतिबद्धता नै पार्टीको विश्वसनीयताको आधार बन्न सक्छ।

पार्टीको शक्ति तल्लो तहमा हुन्छ। वडा, टोल र गाउँसम्म संगठन सक्रिय नभएसम्म केन्द्रको निर्णय प्रभावकारी हुँदैन। भ्रातृ संगठनहरूको समयमै अधिवेशन, नियमित महाधिवेशन र आन्तरिक लोकतन्त्रको अभ्यासले संगठनलाई जीवन्त बनाउँछ। नेतृत्वमा पुग्न कार्यकर्ताको मन जित्ने संस्कार विकास हुनु जरुरी छ।

संविधानको रक्षा, संघीयताको प्रभावकारी कार्यान्वयन र अन्तर्राष्ट्रिय सम्बन्धमा सन्तुलन कायम राख्ने जिम्मेवारी कांग्रेसले सधैं बोकेको छ। सत्ता वा प्रतिपक्ष—जुनसुकै भूमिकामा भए पनि—राष्ट्रहितलाई केन्द्रमा राखेर स्पष्ट र परिपक्व भूमिका निर्वाह गर्नुपर्छ।

नेपाली काँग्रेसका लागि अहिलेको चुनौती विभाजन होइन, रूपान्तरण हो। व्यक्तिगत स्वार्थ, पदलोलुपता र गुटगत स्वार्थबाट माथि उठेर सामूहिक नेतृत्वको अभ्यास गर्न सके मात्र पार्टी पुनर्जीवित हुन सक्छ।

निर्वाचनको कमजोर परिणाम केवल कार्यकर्ताको होइन, नेतृत्वको आत्ममूल्यांकनको विषय हो। अब दोषारोपण होइन, समाधान खोज्ने समय हो। छुट्टाछुट्टै बैठक र विवादले होइन, महाधिवेशन र लोकतान्त्रिक प्रक्रियाले मात्र निकास दिन सक्छ।

कांग्रेसका लागि आजको सन्देश स्पष्ट छ—“जुटौं, सुधारौं र अघि बढौं।”

जयनेपाल!